Ακριβώς! Χθες έγινε και το "Graduation".
Μετά από κοπιαστικές και επώδυνες σπουδές, με καθημερινή παρουσία σε τάξεις και εργαστήρια, σκληρή δουλειά γιατί εκεί δεν είναι παίξε - γέλασε όπως σε κάτι "τάχα μου" πανεπιστήμια εδώ, κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου με άριστα παρακαλώ!
Τα μαθήματα που παρακολούθησα είναι τα εξής:
Α) Shabby Chic σε τσιπουρομπούκαλο...
(Το τελευταίο είναι δείγμα για ελαιοπαραγωγό, υπό μορφήν δώρου στους πελάτες)
Πολύ δύσκολο τμήμα και άκρως επικίνδυνο, λόγω "hot glue gun". Τα κατάφερα όμως και έβγαλα τους καθηγητές μου ασπροπρόσωπους αν και δεν είχα κάνει οπλοχρησία ποτέ πριν.
Β) Mixed media technique σε συνδυασμό με Shabby Chic, σε σελιδοδείκτες και σημειωματάριο....
Αυτό πάλι είναι ένα τμήμα τόσο "Mixed", με αποτέλεσμα, όταν αποφοιτήσεις να μην ξέρεις τι ακριβώς σπούδασες. Σ' αυτό ήρθα δεύτερη δυστυχώς. Πρώτη βγήκε μια Άντζελα αλλά νομίζω πως της χαρίστηκαν στους βαθμούς λόγω sexy εμφάνισης. Τέλος πάντων, ας μη μιλήσω!
Και
Γ) Mixed media (χωρίς άλλη μίξη) σε καμβά.
Εδώ διέπρεψα!
Ήρθα πρώτη με διαφορά και σε καλλιτεχνικό επίπεδο και σε επιστημονικό. Εννοώ στον τομέα της Χημείας. Έφτιαξα μόνη μου όλα τα "mists" που χρησιμοποίησα και με χρώματα και με μελάνια.
Αγόρασα δε τόσα πολλά μπουκαλάκια - σπρέι, που το Τζάμπο έγινε σπόνσοράς μου.
Για την τελετή αποφοίτησης, δεν θα πω παρά μόνο πως ήταν μια μεγαλειώδης φιέστα χωρίς προηγούμενο. Στο τέλος, φυσικά, πετάξαμε τα καπέλα μας... ξέρετε, οι γνωστές Αμερικανιές. Τις λεπτομέρειες θα τις διαβάσετε στον διεθνή τύπο.
Μετά την τελετή λοιπόν, δημιουργήθηκε μια συγκέντρωση διαφωνούντων ως προς τα σχόλια για τις επιδόσεις του κάθε σπουδαστή. Άλλοι υποστήριζαν πως είναι αγένεια να μην απαντάς στα σχόλια, άλλοι πάλι πως δεν είναι καθόλου αγένεια να μη σχολιάζεις ποτέ, παρά μόνο αν έχεις να πεις κάτι ουσιαστικό.... Να σας πω, δεν κατάλαβα καλά ποια ήταν η γνώμη ποιων, αλλά, μεταξύ μας, σε τούτη 'δω την "επίδοση", τι ουσιαστικότερο να γράψεις από το "Μπράβο, βρε, μούφτιαξες τη μέρα"; Αλλά, προφανώς, εκείνοι μιλούσαν για άλλου επιπέδου επιδόσεις.
Και, ξέρετε, ήταν πολύς κόσμος, σοβαρές οι διαφωνίες... όμως, δεν έλαβα μέρος στο όλο happening γιατί λένε πως όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει. Κι' εγώ τρελαίνομαι για ξημερώματα!
Αχ, ήθελα τόσο πολύ να μοιραστώ αυτή μου τη χαρά με σας, τις φίλες μου τις γκαρδιακές, που με στηρίξατε καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών μου, που σταθήκατε δίπλα μου στα δύσκολα και στις φοβερές στιγμές της απογοήτευσης, εμψυχώνοντας με να συνεχίσω.
Σας ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου, σας ευχαριστώ που με τιμάτε με την παρουσία σας σ' αυτό εδώ το σπιτάκι.
ΥΓ. Κάπου διάβασα πως υπάρχει ένα τμήμα στο Harvard για μεταπτυχιακό στο Scrapping philosophy. Αληθεύει;;;;
