Αδέρφια,
βρήκα θέμα για ανάρτηση. Να πω κι’ εγώ μερικά πραγματάκια, ντάξει;
Βαθυστόχαστο μην περιμένετε...
κουράζομαι!
Γελάτε, ε; Έχω μια τάση να διακωμωδώ τα πάντα και πιο
πολύ την εαυτή μου, που λένε και στην Κρήτη (καθ’ ότι θηλυκό). Ελάττωμα για κάποιους, για μένα σωτηρία.
Δύσκολα θα «την πάλευα» αν δεν
είχα αυτό το «κουσούρι»!
Έκλαψα, πόνεσα, μάτωσα... μα πάντα διέκρινα ένα φως κάπου μακριά.
Ζωή είναι, θα περάσει!!!! Χα,
χα.... Πριτς!!!!
Ήμουν πάντα χαρούμενος και
αισιόδοξος χαρακτήρας
Θεωρώ πως όλα έχουν και μια θετική
πλευρά, που
Ίσως να μη φαίνεται, αλλά υπάρχει και
Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα τη
διακρίνεις.
Decoupage πάνω σε πάστα κρακελέ
Λένε πως το ποτάμι δεν γυρίζει
πίσω.
Μπορεί να μη γυρίζει αλλά
καταλήγει σε μια απέραντη, πανελεύθερη θάλασσα.
Να μην το θεωρήσω θετικό αυτό;
Ξέρω
επίσης, πως όλα στη ζωή έχουν μια αρχή
κι’ ένα τέλος
Ότι τα πάντα ρολάρουν σύμφωνα με
τον νόμο της φύσης: Γέννηση – Όποιος γήινος χρόνος – Θάνατος.
Πώς να το σταματήσεις αυτό το τρελαμένο ρολόι; Με το που θα γεννηθείς, αρχίζει το Countdown!!!!
Ρωτάω τώρα εγώ: Πόσο χρόνο πια να
σπαταλήσω στο κλάμα, στη θλίψη, στο νταούνιασμα;
Σας πληροφορώ πως ακόμα και στη
μεγάλη μου κατάθλιψη, το χιούμορ, χιούμορ. Εδώ, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!
Αποτυχία. Μόλις που διακρίνεται!
Το «μότο» μου: Εφόσον υπάρχω, Ζω το σήμερα, Δεν αναπολώ το χθες, Κοιτάω το
αύριο και προσβλέπω σ’ αυτό
με αισιοδοξία.
Υγεία. Να η λέξη – κλειδί. Έχω την
υγειά μου και τα τραγουδάω όλα αυτά.
Φοβάμαι, δε λέω.... κι’ εγώ, όπως όλοι, φοβάμαι την ανημπόρια.
Χαίρομαι όμως το κάθε τι όσο είμαι
καλά. Τον ήλιο, το φως, τα λουλούδια...
ΤΗ ΖΩΗ, ΜΩΡΕ!!!!!!
Ψαχουλεύοντας προχθές, βρήκα «ντοκουμέντα»
σε ροζ κορδελίτσα για Τον μεγάλο μου έρωτα.
Ωδή στο πάθος!!!! Δεν είναι να ξαναγίνει!!! Δόξα τω Θεώ, το ζήσαμε κι’ αυτό. Ε, να μην αισθάνομαι «γεμάτη»????
Ευκαιρία να λάβω μέρος στο παιχνίδι του "Blogger της διπλανής πόρτας" και τις "Κρυφές μου σκέψεις".
Ομορφοπερνάμε!!!!!!
