Βραβεία, Ανακατατάξεις.......

Φιλαράκια μου, κολλητάρια μου αγαπημένα,

Κατ' αρχήν να πω πως έλαβα κι' εγώ άλλα δύο βραβεία που κυκλοφορούν τελευταία, από τις φίλες Marie Meraki και Andria, τις οποίες ευχαριστώ πολύ που με θυμήθηκαν και μου έκαναν αυτή την τιμή.

Το πρώτο είναι το "music award" που μου δώθηκε κι' από τις δύο φίλες και φυσικά θα απαντήσω στις ερωτήσεις που μου θέτει!




1.  Ne me quitte pas - Jacques Brel    Θα το λατρεύω όσο ζω....  Τέτοια λόγια αγάπης δεν έχω ακούσει σε κανένα τραγούδι μέχρι τώρα!!!!

2. Τρελαίνομαι για Fado και ειδικά αν τραγουδάει η Amalia Rodriques. Πάντα θα μου φέρνουν δάκρυα...  Θυμάμαι, σ' ένα ταξίδι μου στη Λισαβόνα, είχα πάει  να ακούσω "Fado" και, χωρίς να καταλαβαίνω ούτε λέξη, έκλαιγα όλο το βράδυ!!!!

3. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας... ΟΛΑ του τα τραγούδια τα λατρεύω....  Εδώ, ο Νότος!!

4. Αδελφοί Κατσιμίχα.... κι' εκείνων όλα τα τραγούδια τα αγαπώ - Μη γυρίσεις.... 

5. Και τι να πω για τον "Ξαφνικό έρωτα" του Σταμάτη Σπανουδάκη με την Ελένη Βιτάλη.......

Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο αλλά μου ζητήθηκαν μόνο πέντε!!!!

Το δεύτερο, από την Andria το έχω ήδη και τρέχω αμέσως να συμπληρώσω το όνομά της!!!!











Αυτό τον καιρό είμαι σε μια κατάσταση περίεργη και απρόσμενη. Πρέπει να κάνω ανακατατάξεις στη ζωή μου,  σύμφωνα με τις βάρβαρες εποχές και καταστάσεις που ζούμε.
1η επίπτωση της κρίσης (στην καθημερινότητά μου έχω πολλές, αυτή είναι η πρώτη σοβαρή): Πρέπει να φύγω απ' τις Βερσαλίες (!!!) - θυμάστε το πάρτι των γενεθλίων μου - που λατρεύω αλλά είναι με ενοίκιο και να πάω σε  ένα δικό μας που όμως δεν αγαπώ. Η προοπτική αυτή με θλίβει, άσε που η μετακόμιση μου φαίνεται πια, βουνό. Έχω κάνει πολλές, αλλά σε άλλες ηλικίες και με πολύ ευχάριστες προοπτικές!
Σε δύο, το πολύ τρεις μήνες, πρέπει να έχει τελειώσει η ιστορία....
Θα γίνει κι' αυτό.... δεν πειράζει, καλά να είμαστε...... Και να μη μας δώσει ο Θεός όσα αντέχουμε.... Αμήν!!!
Βλέπεις, ό,τι είχαμε και δεν είχαμε στη ζωή μας, τα κάναμε τούβλα!!!! Και τώρα, στην παρανοϊκή κατάσταση που ζούμε, τα τούβλα ούτε νοικιάζονται, ούτε πουλιούνται και - το χειρότερο - δεν τρώγονται!!!!

Κατά τα άλλα, δοξάζω το Θεό που έχω εσάς, που έχω τη γειτονιά μας, είναι μια πολύ μεγάλη ανάσα.....μου δίνει χαρά, αισιοδοξία και εκτόνωση και σας είμαι ευγνώμων γι' αυτό................
Καλή σας μέρα φίλοι και φίλες μου

Χωρίς σχόλιο.......

Aυτα ειπε ο Νίτσε για την Ελλάδα Στο βιβλίο του Νίτσε , με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και στο κεφάλαιο 15, ο συγγραφέας κάνει μία αναφορά στην Ελλάδα και για το μίσος όλων των κρατών σε βάρος της...... Ε λοιπόν μετά από 150 χρόνια, σήμερα για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται ποσο αλήθεια είναι αυτά που τολμά και παραδέχεται αυτός ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος... ...............Αποδεδειγμένα, σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός, προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.  Η προσπάθεια αυτή, είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή, στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά, μια οργή ποτισμένη με μίσος, ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή), ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους, δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα, να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα, όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών, είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται, οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα....................... Friedrich Wilhelm Nietzsche

Καρδιά ραγισμένη....

Καρδιάα μου καημέενη πώς βαστάας και δε ραγίιζεις....

Στον ψεεύτη ντουνιάα τόση απονιάα που αντικρίιζεις.......

Έτσι δε λέει το άσμα;
Ε, εμένα δεν βάσταξε...... ράγισε!!!!!!!!!

Η συμμετοχή μου στο διαγωνισμό Φεβρουαρίου της νεραϊδομαγισσούλας Pink Dreamer.

Πηλός αυτοξηραινόμενος, πλασμένος "μακαρόνι" με το χρώμα ΜΕΣΑ.
Βρε τι το "χάιδευα" το μακαρόνι με βρεμένα δαχτυλάκια.... δε βαριέσαι... δεν μπόρεσα να αποφύγω τα σκασίματα!!!!   Τι να πταίει........
Έβαλα bitumen στις ενώσεις....







Στην καρδιά χρώμα ακρυλικό και στρασάκια για δάκρυα.....


Τα τριανταφυλλάκια - μαύρα από απελπισία - από polymer clay - και στο τέλος ΟΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ δυο χέρια βερνίκι σε σπρέι.

Τι λέτε...... εκφράζει καθόλου την κατάσταση;  Πάντως, τη διάθεσή μου την εκφράζει!
Σας φιλώ και εν αναμονή του πού θα μας βγει όλο αυτό το μπάχαλο.........
σας εύχομαι καλή εβδομάδα - βδομάδα βδομάδα το πάμε τώρα!!!!!!!!!!!!!!!